Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Πώς βοηθιέται ο άνθρωπος από τον αντίθετό του




Διάβαζα στις διακοπές Βαμβουνάκη, ανέφερε κάπου την αυτοπραγμάτωση (με απλά λόγια να βρει ο άνθρωπος τον εαυτό του και να ολοκληρωθεί). Έγραψε για κάποιον (δεν θυμάμαι το όνομα) που έχει κάνει μία είδους λίστα για το θέμα. Σαν πρώτο έβαλε τις ανάγκες τις βιολογικές του ανθρώπου (φαΐ, ύπνο, σεξουαλικές ανάγκες κλπ). Σαν δεύτερο έβαλε την ασφάλεια (να νιώθει προφυλαγμένος από καιρικές συνθήκες, από σεισμούς κλπ, είχε μέσα και την αίσθηση ασφάλειας που παρέχεται από ευνομούμενη πολιτεία κα), σαν τρίτο έβαλε την ανάγκη για αγάπη, αλλά το έχει θέσει πολύ φοβερά, όχι ανάγκη για να πάρει αγάπη το άτομο, αλλά για να δώσει! (ωραίο ε;) Σαν τέταρτο έβαλε την ανάγκη για εκτίμηση, είτε αυτοεκτίμηση, είτε να μην τον προσβάλουν, να εκτιμάται η δουλειά του κα. Και ως πέμπτο έχει την αυτοπραγμάτωση...

Λέει τώρα, ότι για να καταφέρει ο άνθρωπος να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση πρέπει υποχρεωτικά να έχει καλυμμένα τα 4 πρώτα! Το διαβάζεις λοιπόν και σκέφτεσαι "ε με τίποτα δεν θα μπορέσει κανείς να το φτάσει, αφού με τίποτα δεν μπορεί να καλύψει τα προηγούμενα 4". Αν όμως κάτσεις λίγο σε καθένα από αυτά, θα αντιληφθείς κάτι.....

Ας πάμε στο 1ο, με τις ανάγκες τις βιολογικές. Όταν δεν είμαι καλά μέσα μου (είτε σε κάτι με ζορίζω, είτε με παραμελώ) νιώθω μεγάλη ανάγκη για φαί!! Το φαΐ είναι σαν να καλύπτει την ανάγκη που κανονικά έχω! Αυτό όμως (αναγκαστικά) σημαίνει ότι αν δεν με άφηνα μισερή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΦΑΙ!! Όχι φυσικά με την έννοια ότι δεν θα έτρωγα για να επιβιώσω, αλλά ότι δεν θα μου χρειαζόταν η ποσότητα και η ποιότητα που χρειάζεται στον άνθρωπο που δεν καλύπτει τις κανονικές του ανάγκες.
Από αυτό εύκολα διαφαίνεται ότι την 1η κατηγορία θα την κάλυπτε ο άνθρωπος αν ήταν καλά μέσα του, με τον εαυτό του (αν τον είχε καλυμμένο, πλήρη).

Πάμε στο 2ο: Όντως, για μια γυναίκα ειδικά, το να έχει έναν άντρα να την "σώνει" από τα δύσκολα, είναι πολύ γαμάτο!! Όμως αν δεν έχει; ή άντρα ή μπαμπά ή αδελφό ή φίλο, να την προφυλάσσει, τι θα κάνει, θα πεθάνει; Να το δούμε και κάπως αλλιώς.. Αυτός που χρειάζεται κάποιον άλλον για να νιώθει ασφαλής (ή κάποια βολική συνθήκη, πχ πολιτεία) έχει τη δύναμή του στα χέρια του; Μπορεί να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση κάποιος αν ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ; (Με την γενική, καθολική έννοια του χρειάζομαι.)

Πάμε στην αγάπη: Πρόσεξε τι σοφά το έχει θέσει "ανάγκη για να δώσεις την αγάπη που έχεις μέσα σου". Πραγματικά (το έχω απόλυτα νιώσει) είναι πολύ, πολύ ασήκωτο να κουβαλάς του κόσμου το αίσθημα και να μην έχεις κάπου να το βγάλεις, να το δώσεις, για να κάνει τον κύκλο του (να επιστρέψει σε σένα θεραπευτικά). Κοίτα να δεις όμως τι ανακάλυψα, την αγάπη αυτή, που πολλές φορές πνίγει από το μέγεθος, μπορείς να την δώσεις ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Όχι μόνο σε κάποιον άντρα. Μπορείς να την βγάλεις σε ό,τι κάνεις, ή/και στο παιδί σου, ή/και στην φύση κλπ. Και θα γυρίσει σε σένα θεραπευτικά, όπως ακριβώς αν την έδινες σε κάποιον σύντροφο (το λέω με σιγουριά από πείρα).

Το 4ο είναι παν-εύκολο: η αυτοεκτίμηση, από μόνη της, καλύπτει ΑΠΟΛΥΤΑ την 4η κατηγορία (πάλι από πείρα μιλώ με τόση βεβαιότητα, μπορεί κάποιος να με σκυλοβρίσει σε πλήθος και να μην θιχτώ -το έχω πάθει. Ανάγκη για εκτίμηση δεν έχω, όσο εγώ με εκτιμώ).

Αν τα δούμε τώρα συνολικά, διαφαίνεται ότι η λύση για τα πάντα είναι ο εαυτός!
Οι ανάγκες του ανθρώπου υπάρχουν επειδή ο ίδιος, είτε φτύνει, είτε δεν εκτιμά, είτε παραμελεί, είτε καταπιέζει, είτε δεν τιμά, τον εαυτό του.

Κάποια στιγμή έγραψα ότι δεν πρέπει να στηρίζει κάποιος την ευτυχία του σε κάτι που μπορεί να το ελέγχουν οι συνθήκες. Σκέψου τις 4 αυτές κατηγορίες αναγκών… Αν δηλαδή, για να είναι καλά ένας άνθρωπος, πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να έχει πλούσια φαγητά, καλό σεξ, ασφαλές σπίτι, κοινωνία που να του δίνει ασφάλεια, ανθρώπους που να τον κάνουν να νιώθει ασφαλής, ανθρώπους να αγαπά και ακριβώς με το ίδιο πάθος να τον αγαπούν, αν θα έπρεπε να είχε ανθρώπους που να του δείχνουν την εκτίμησή τους, να εκτιμάται καθετί που κάνει στην δουλειά, αν δηλαδή για να καταφέρει ο άνθρωπος να ολοκληρωθεί, πρέπει ΟΛΑ γύρω του να είναι τέλεια.. ε τότε ζήτω που χεστήκαμε!! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΦΤΑΝΕ!!
Γι' αυτό τα έχει κάνει έτσι που να ξεκινούν ΟΛΑ και να καταλήγουν ΟΛΑ στον ίδιο τον άνθρωπο.

Μετά την φιλοσοφία, πάμε στο ζητούμενο.
Κάποιος θεωρεί ότι ο έρωτας τού προκαλεί όλη την ευδαιμονία που χρειάζεται για να ζήσει, όλη την πληρότητα που θα τον έκανε υγιή. Πες ότι με εμένα το ζεις αυτό, είμαι ο έρωτας της ζωής σου που σε καλύπτει απόλυτα και σε κάνει ευτυχισμένο.... ΣΕ ΜΕΝΑ ΘΑ ΤΟ ΧΡΕΩΣΕΙΣ!!!!
Αυτό είναι το πρόβλημα φίλε μου (και ισχύει για όλες τις ανάγκες:) Αν ΕΓΩ ευθύνομαι για την δική σου ευτυχία, ολοκλήρωση, πληρότητα, ευδαιμονία, δεν θα μπορείς μετά να ζήσεις χωρίς εμένα! Αυτό δημιουργεί τα δυσβάσταχτα προβλήματα που προκύπτουν, του φόβου, της ανασφάλειας κλπ. Δεν μένει ο άνθρωπος να χαρεί αυτό που τον γεμίζει, ΟΛΗ Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΞΑΝΤΛΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΙ!!!

Στην αντίπερα όχθη, ο άνθρωπος που δεν έχει ανάγκες, γνωρίζει ότι ερωτεύεται ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ!! Δεν ευθύνεται για το αίσθημά του ο άλλος, θα μπορούσε να ερωτευθεί όλους, αν το ήθελε. ΑΥΤΟΣ ερωτεύεται, αυτός ΘΕΛΕΙ να ερωτευθεί, ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ. Αξία δηλ. δεν δίνει σ' αυτόν που λαμβάνει το αίσθημα, αλλά στο αίσθημα το ίδιο. Και δοξάζει τον θεό που μπορεί να αγαπά. Είναι ο λόγος που δεν του βγαίνουν ανασφάλειες, δεν φοβάται μην χάσει τον άλλον γιατί μετά θα χαθεί, ενώ την ίδια ώρα ζει απόλυτα τον έρωτά του, δεν κρατά ούτε στάλα συναισθήματος, το ζει στο έπακρο. Αυτό λοιπόν, είναι ΥΓΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ όταν κάποιος είναι υγιής μπορεί να ΖΗΣΕΙ.

Ήρθε η ώρα τώρα να πιάσω το δικό μου πρόβλημα.. Πριν όμως αρχίσω, να πω κάτι που θα ολοκληρώσει την εικόνα.
Είναι ένας άνθρωπος που για Χ λόγους δεν είναι ο εαυτός του στην ζωή του. Αυτό το απείρως σημαντικό απλά το προσπερνά... Το ξέρει, υπάρχει στο μυαλό του, αλλά δεν είναι σκοπός του να το φτιάξει. Σκοπός της ζωής του (εκεί εστιάζει) είναι το να βρει κάποιον που θα τον βγάλει από την σκατένια κατάσταση, που ο ίδιος, επειδή ακριβώς έχει προσπεράσει το πρόβλημά του, δημιουργεί στον εαυτό του. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το κρατήσεις, γιατί όλα με κάποιον τρόπο συνδέονται. Πάμε τώρα στο πρόβλημά μου.

Είμαι απόλυτα ο εαυτός μου (και άρα υγιής) όσον αφορά τις προσωπικές σχέσεις, όσον αφορά την κοινωνία, όσον αφορά τον αγώνα, αυτό που με κάνει να μην είμαι η φύση μου (όχι να μην είμαι στον δρόμο μου, όλη την ώρα είμαι στον δρόμο μου, αναγκαστικά, με κάνει να μην είμαι η φύση μου, αυτό κάνει προβληματικό τον άνθρωπο), είναι το παιδί.
Το βασικό μου κόλλημα (γιατί περί κολλήματος πρόκειται, κάτι δεν βλέπει ο άνθρωπος) είναι ότι το παιδί μου δεν είμαι εγώ, αλλά απόλυτα ευθύνομαι σαν να είναι εγώ.

Σε ό,τι αφορά τον εαυτό μου, μου είναι πολύ εύκολο να δω όλες τις αλήθειες, όταν κάτι έρχεται σε επίδραση με άλλον απλά δεν βλέπω..... Έχω πολύ μεγάλο πρόβλημα με την επίδραση που φέρνει η πράξη μου σε κάποιον άλλον. Ας πούμε, τα επαναστατικά μου τα κάνω με τρομερά μεγάλη ευκολία, αν αυτή που θα πληρώσει το αναλογούν τίμημα της πράξης είμαι αποκλειστικά και μόνον εγώ. Όταν πληρώνει κάποιος άλλος τίμημα για να κάνω εγώ τον μάγκα, είναι κάτι που δεν μπορώ να το σηκώσω (όποιος αγωνιζόταν μαζί μου, την ώρα της σύλληψης του έλεγα να φύγει για να μην την πληρώσει γι' αυτά που έκανα εγώ). Εκεί λοιπόν, όταν ξέρω ότι το τίμημα των πράξεών μου θα το σηκώσει κάποιος άλλος, γίνομαι κότα! (παθαίνω δηλ. ό,τι ο περισσότερος κόσμος που φοβάται και δεν τολμά και κάθεται και τρώει την πούτσα αγόγγυστα), είναι η βάση του προβλήματός μου που αφορά στο παιδί.

Μου ήρθε κάτι στις διακοπές: Η αίσθηση της ιδιοκτησίας είναι αυτή που προκαλεί τον εγωισμό, όπου εγωισμός σημαίνει η αίσθηση ότι τα πράγματα είναι στο χέρι μου, όπου όταν ο άνθρωπος νιώθει ότι μία κατάσταση είναι στο χέρι του (δική του η ευθύνη για την τροπή της έκβασης), τότε γίνεται άνθρωπος (με την έννοια του ανθρωπάκι), δεν ρέει, γκαβώνεται και κουράζεται, αντί να εξυψώνεται. (Συνεχίζει φυσικά κάτι να λείπει, αλλιώς θα είχα ελευθερωθεί.)

Θα σου πω τώρα πώς συνδέονται όλων μας τα προβλήματα.
Σε ΕΝΑΝ μόνο τομέα να μην είναι η φύση του ο άνθρωπος, παύει να είναι -καθολικά- υγιής. Ενώ δηλ. εγώ δείχνω απόλυτα δυνατή και σίγουρη στα θέματα που δεν έχω πρόβλημα, είμαι εξίσου προβληματική με τον καθένα, γιατί δεν είμαι η φύση μου στο θέμα που δεν μπορώ να δω, να ελευθερωθώ, που με κρατά πάτωμα, όπως ακριβώς κρατά πάτωμα τον καθένα στον τομέα που δεν μπορεί να δει και να λευθερωθεί.

Ο άλλος τρόπος που συνδέονται είναι ότι όλοι μας -ο καθένας στο θέμα του- έχουμε τα ίδια ακριβώς συμπτώματα (σαν να πάσχουμε όλοι από μία διαφορετική αρρώστια αλλά να έχουμε όλοι συνάχι και βήχα), όπου αυτό σημαίνει ότι και η λύση του προβλήματος (αυτό το κάτι που ο καθένας μας δεν μπορεί να δει και μένει κολλημένος στη μία και μόνο θέαση, αυτή που τον κρατάει πάτωμα) είναι ΙΔΙΑ.

Ο λόγος που μοιράζομαι τις παπαριές μου και συνομιλώ, είναι ακριβώς για να δω μέσα από τον κάθε άλλο, αυτό που δεν βλέπω. Για να σωθώ όχι για να σώσω.

Φαντάσου τώρα, αν ο καθένας μας ήξερε (με την γνώση όμως την κανονική, την απόλυτη σιγουριά της γνώσης της κανονικής), ότι για ό,τι περνάει, αλλά και για ό,τι του λείπει, ευθύνεται ο ίδιος. Κι αν όλοι μας εστιάζαμε αποκλειστικά και μόνον εκεί, στο να δούμε τι κάνουμε λάθος στον εαυτό μας, τι δεν του κάνουμε που θέλει, τι δεν βλέπουμε για να ξεκολλήσουμε από το τέλμα, αν εστιάζαμε στο να βρούμε αυτό που πραγματικά μας φταίει, αντί να το ρίξουμε στο φαΐ, ή να τα βάλουμε με τους άλλους που μας κάνουν δυστυχείς, ή να τα βάζουμε με τις συνθήκες που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε υγιείς, ή να προσπαθούμε να βρούμε τον άνθρωπο εκείνο που θα μας έφτιαχνε (με κάποιον τρόπο, ας πούμε με μετάγγιση με σύριγγα) υγιείς, τότε ΟΛΟΙ θα βοηθιόμασταν από όλους. Όλοι θα ήταν συνοδοιπόροι και σύντροφοι στην μοναδική του καθενός μας πορεία.

Ο λόγος που κανείς δεν βοηθιέται από κανέναν δεν είναι το ότι έχουμε ακάλυπτες ανάγκες, αλλά το ότι δεν ξέρουμε ότι ευθυνόμαστε οι ίδιοι γι' αυτές. Δεν μπορεί να βοηθήσει κανείς κανέναν που εστιάζει έξω
Με παράδειγμα: Σκέψου έναν άνθρωπο που σε έχει ανάγκη, που νιώθει ακριβώς αυτό που περιέγραψα παραπάνω, ότι αν σε χάσει δεν θα μπορέσει να ζήσει, κι εσύ είσαι υγιής, με την έννοια που αναπτύχθηκε παραπάνω, και του πεις "εγώ που δεν σε έχω ανάγκη και όμως σε θέλω στην ζωή μου, εγώ είμαι αυτή που σε αγαπώ πραγματικά", το αποτέλεσμα που θα φέρεις ξέρεις ποιο είναι; Να του μεγεθύνεις το πρόβλημα. Γιατί για να νιώσει εκείνος ότι τον αγαπάς θα πρέπει να νιώθεις το ίδιο, ότι δηλ. αν τον χάσεις θα πεθάνεις. Κι αφού εσύ δεν πεθαίνεις χωρίς αυτόν, δεν τον αγαπάς. Ωραία.... Δεν είναι φυσιολογικό λοιπόν να βγει πόρισμα ότι ο κάθε "προβληματικός" πρέπει να συνάψει σχέση μόνον με κάποιον ιδίας προβληματικότητας; Δηλ. το σωστό δεν είναι ο ανασφαλής να έχει σύντροφο ανασφαλή, για να εισπράττει αυτό που του χρειάζεται (το να πεθαίνει χωρίς αυτόν); Τότε, γιατί κανείς δεν καλύπτεται με τον ιδίας προβληματικότητας άνθρωπο, παρά αποζητά τον υγιή που θα του δώσει τσάμπα (χωρίς προσωπικό κόπο, είπαμε με σύριγγα) αυτό που δεν προσφέρει ο ίδιος στον εαυτό του;


Στην αντίπερα όχθη: Αν ήξερε ο ανασφαλής (με την γνώση την κανονική, την απόλυτη σιγουριά της γνώσης της κανονικής) ότι για την ανάγκη του ευθύνεται το κλάσιμο του εαυτού του ΚΑΙ ΜΟΝΟ, πρώτον: δεν θα θεοποιούσε κανέναν, ούτε θα τον έβλεπε ως σωτήρα, αλλά το σημαντικότερο, ο καθένας θα ολοκλήρωνε τον καθένα. Όχι επειδή τότε θα ταιριάζαμε, όχι επειδή θα έκανε ο ένας τον άλλον ευτυχισμένο, αλλά επειδή θα έδειχνε ο ένας στον άλλον αυτό που δεν βλέπει -επειδή τα μάτια του καθενός είναι στραμμένα προς μια αντίθετη μεριά.


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Αυτός που σε υπηρετεί είναι ταυτόχρονα κι αφέντης σου




Έψαξα στο διαδίκτυο να βρω για τις ιέρειες στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν λέει κορίτσια που επιλέγονταν με κληρονομικό κριτήριο, ή με κλήρωση ή, ή. Πάντως σίγουρα δεν ήταν ένα άτομο που γεννήθηκε με θεϊκές δυνατότητες και γι’ αυτό το έχριζαν. Έπαιρναν μία απλή κοπέλα, την εκπαίδευαν (μυούσαν) από μικρή και όταν μεγάλωνε γινόταν ιέρεια.

Αυτό σημαίνει ότι ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ κορίτσι θα μπορούσε να γίνει μέγα οραματίστρια.


Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Τα δυο κλειδιά που κάνουν την γνώση δική σου





(Το ότι έφτιαξε τόσο μυστηριώδες το παιχνίδι έχει να κάνει με την τιμή και την εξαίρεση που έχει κάνει στον άνθρωπο.)

Το παιχνίδι έχει τις εξής δυσκολίες 1. δεν παίζεται σε ευθεία (αναγκαστικά πρέπει να πας μπρος και πίσω) και 2. χρειάζεσαι δύο κλειδιά για να ανοίξεις την πόρτα. Για να μην το κάνει εύκολο έβαλε ένα εμπόδιο: μόλις πάρεις το πρώτο κλειδί στραβώνεσαι, και δεν το κουνάς από εκεί, οπότε και παύεις να επιθυμείς να βρεις το δεύτερο.
(Το κόλπο: έκρυψε το ένα κλειδί στην κακή πλευρά και το άλλο στην καλή.)

Το παιχνίδι:

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Συνείδηση



Η συνείδηση, όπως τα πάντα όλα, έχει δύο όψεις. Οι περισσότεροι εστιάζουμε στην μία, που, στην προκειμένη, είναι καθόλα ενοχλητική, αυτή των τύψεων. Η άλλη όψη της (η λιγουρευτή) είναι αυτή της κρίσης/αντίληψης (ως μία λέξη έχε τα αυτά).

Θα αρχίσω με την φράση «πούλησα την ψυχή μου στο διάολο». Για να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάολο χρειάζεσαι κεριά, πεντάλφα και αίμα παρθένας; Κάτι άλλο.. Υπάρχει κάποιος τρίτος, έξω από εσένα, που στην ξεριζώνει με το ζόρι;  

Πάμε να δούμε πώς γίνεται η μαύρη μαγεία, αλλά και (το σημαντικότερο) ποιος την κάνει..


Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Προειδοποίηση





Πριν δύο μέρες ήμουν ξεκούραστη, ήρεμη και γεμάτη καλοσύνη. Σκέφτηκα να το κάνω το κόλπο.. να στείλω την ενέργειά μου. Κι άρχισα τα «βουντού». Σκέφτηκα: Να φύγει η καλοσύνη από μέσα μου και να πάει στον κόσμο. (Έχει και συνέχεια..) Η κακία να καεί και οι στάχτες να ανέβουν στον ουρανό και να γίνουν βροχή, να πέσουν στο χώμα και να θαφτούν. Το είπα πολλές φορές, μέχρι που κοιμήθηκα. Την άλλη μέρα ήταν σαν να με είχε πατήσει τρένο, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι κι όταν τελικά τα κατάφερα, ήμουν ξέπνοη όλη την υπόλοιπη ημέρα.


Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Ανυπακοή, άρνηση συμμετοχής



Στέλνω δύο κινήσεις που έκαναν φίλοι, όχι για ιδέα, θέλω κάτι να πω..

Η κίνηση του Τάσου εδώ

Η κίνηση της Άννας εδώ  

Κάποιοι λένε ότι δεν είναι νομικά τεκμηριωμένες και δεν θα φέρουν αποτέλεσμα. Να σημειωθεί ότι τις έφτιαξαν μόνοι τους, παίρνοντας ιδέες από κινήσεις άλλων πολιτών που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, φέροντάς τις στα δικά τους μέτρα.


Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Καλή και κακή χειραγώγηση



Αν αντί για το πόκεμον, με την ίδια πώρωση, όλα αυτά τα άτομα, ακολουθούσαν έναν άξιο, καλό και δίκαιο άνθρωπο, θα ήταν καλό;

Αυτή η ιστορία με το παιχνίδι μ’ έκανε και σκέφτηκα τον γιο μου, τον οποίο απροκάλυπτα χειραγώγησα.
Όταν ήταν μωρό θυμάμαι ήμασταν στην αυλή, είδε ένα σαλιγκάρι και το πάτησε. Άρχισα να του μιλάω για τα ανυπεράσπιστα μικρά πλασματάκια, του έφτιαχνα εικόνες, αν υπήρχε ένας γίγαντας και πάταγε τους ανθρώπους κλπ. Με άκουγε ο Απόστολος με πολύ μεγάλη προσοχή, μόλις τελείωσα το λογύδριο βρήκε ένα άλλο σαλιγκάρι και πάτησε.


Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Δήλωση άρνησης υποβολής φορολογικής δήλωσης





Επιστολή αναγνώστη :

Καλημέρα,

κατέθεσα πρόσφατα στην ΔΟΥ δήλωση με την οποία δηλώνω ότι αρνούμαι να υποβάλλω φορ. δήλωση. Τα κείμενα βασίζονται σε στοιχεία και κείμενα που βρήκα στο διαδίκτυο και τροποποιήθηκαν από εμένα. Σε κάθε περίπτωση – είναι διαθέσιμα δωρεάν για κάθε ενδιαφερόμενο.

Παρόμοιο κείμενο έστειλα και στο ΙΚΑ ύστερα από πρόστιμο και απειλή κατάσχεσης που μου επιβλήθηκε (αυθαίρετα κατά τη γνώμη μου) αλλά λόγω οικονομικής αδυναμίας το έστειλα μόνο σε αυτούς και δεν προχώρησα στα δικαστήρια.
ΑΙΤΗΣΗ – ΔΗΛΩΣΗ

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Η απάντηση στα πάντα είναι ο εαυτός


Από την ώρα που άρχισα να φτιάχνω εμένα δεν μου ‘μείναν λέξεις.
Το κήρυγμα είναι χειραγώγηση. Ακόμα και το σωστότερο πράγμα να θέλεις να μάθεις στους άλλους είναι κακό.
Αυτός που με κακό σκοπό χειραγωγεί τα πλήθη είναι κακός, αλλά κι αυτός που χειραγωγεί με καλό σκοπό είναι κακός, γιατί η χειραγώγηση είναι κακό πράγμα.


Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Σκέψεις θερινής μνημονιακής νυχτός

κάποιες "διακοπές", όταν διαρκούν πολύ ή γίνονται μόνιμη κατάσταση, οδηγούν στην κατάθλιψη


Nα'το πάλι το "χρυσό καλοκαιράκι", όπως αποκαλούνταν σ'ένα παλιό τραγούδι του Σαββόπουλου. Το οποίο συνοδεύεται από έντονες τάσεις φυγής. Να φύγεις από την τσιμεντούπολη και να πας οπουδήποτε μακριά από αυτήν. Ακόμα και σ'ένα παραλιακό επαρχιακό κακέκτυπό της, όπου θα κραιπαλιάζεις όλη τη μέρα και στα διαλείμματα θα κάνεις βουτιές στην πηγμένη από κόσμο θάλασσα, που θα συνοδεύονται κι απ' το επιδιωκόμενο κόζι καλλίγραμμων και γυμνασμένων φιγούρων. Μια "κοινωνικά ορθή" λαχτάρα για τους δέσμιους της πεζής αστικής καθημερινότητας...

Όμως η καθημερινότητα, αν δεν έχεις πρόβλημα να...χαραμίσεις φιλοσοφώντας τον ήδη βαριά λαβωμένο από τους αφύσικους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής συρρικνωμένο ελεύθερο χρόνο σου, αυτή η αβάσταχτη πια καθημερινότητα... δεν είναι γέννημα των επιλογών του κάθε ατόμου χωριστά (σε μικροκοσμικό επίπεδο) και ολόκληρης  κοινωνίας μαζί (σε μακροκοσμικό επίπεδο);

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Αυτό που θέλεις, αν εσύ το πράξεις δεν χρειάζεται να το ζητήσεις


Έχεις κάποιον που σου δημιουργεί πρόβλημα (εκείνος το δημιουργεί, δικό του το πρόβλημα) και βγαίνει η δική σου η ψυχή για να τον κάνεις να σταματήσει. Σκέψου όμως, αν εσύ δεν θελήσεις να πάρεις το πρόβλημα, δεν θα το έχεις. 


Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Τιμώ τον εαυτό


Το μεγαλύτερο πρόβλημα το δημιουργούμε στον εαυτό μας όταν κλείνουμε το ρημάδι. Όλα αυτά τα «εντάξει, δεν πειράζει, μην το κάνεις τώρα θέμα, τι θα καταφέρεις, άκρη δεν θα βρεις κλπ» που χρησιμοποιούμε (από την πιο απλή συγκυρία, καθημερινά), για να κατευνάσουμε το μέσα μας, ενώ αυτό λυσσάει, αυτά κάνουν στον εαυτό την μεγαλύτερη ζημιά.

Για το ότι το βουλώνουμε ευθύνεται το διακύβευμα.

Όταν υπερασπίζεσαι το δίκιο σου διακινδυνεύεις να υποστείς κάτι που στα μάτια σου φαντάζει μακράν χειρότερο από το να μην βρεις το δίκιο σου ποτέ. Όταν διεκδικώντας ρισκάρεις πχ να χάσεις το σπίτι σου, τον φίλο σου, την δουλειά σου, προτιμάς να μην διεκδικήσεις. Προτιμάς να αδικείσαι από το να υποστείς την χασούρα. (Σ' αυτό το σημείο αναλογίσου σε πόσα διακυβεύματα έχεις βάλει τον εαυτό σου δεύτερο για να δεις σε ποια θέση -στην κατάταξη σπουδαιότητας- τον έχεις.)

(Παρένθεση: Όταν λέμε να διεκδικείς εννοείται εκεί που ΔΕΝ σε παίρνει. Γιατί εκεί που σε παίρνει δεν υπάρχει διακύβευμα. Επίσης ο άνθρωπος που δεν τολμά εκεί που δεν τον παίρνει είναι δειλός. Αυτή του την δειλία προσπαθεί να εξισορροπήσει κάνοντας πολλαπλάσια τον μάγκα εκεί που τον παίρνει. Έτσι βγήκε και το τσάμπα μάγκας. Επίσης, ο τσάμπα μπάγκας είναι θρασύδειλος. Σε καταδυναστεύει επειδή ακριβώς νομίζει ότι τον παίρνει. Αν του κάνεις ένα τσου θα κάνει δέκα βήματα πίσω. Γιατί ακριβώς εκεί που ΔΕΝ τον παίρνει μεταμορφώνεται σε αυτό που πραγματικά είναι: δειλός. Για κάποιους χτυπάει η καμπάνα.)

Κανονικά ΚΑΝΕΝΑ τίμημα, ΚΑΝΕΝΑ κόστος, δεν μπορείς να θεωρείς βαρύτερο από το να μην τιμήσεις τον εαυτό σου. Κι όχι μόνο καλείσαι να επιλέξεις ασυζητητί να σε τιμήσεις, πρέπει και να θέλεις να σηκώσεις το αναλογούν τίμημα. 

Πιαστ’ αυγό και κούρευτο, αλλά θα σου πω ότι αυτό από μόνο του κάνει τον άνθρωπο θεριό. 

Η έλλειψη σθένους οφείλεται αποκλειστικά στο κλείνω το ρημάδι. Πώς όμως τώρα θα το αντιγυρίσεις, αφού χρειάζεται σθένος για να αρχίσεις να διεκδικείς, χρειάζεσαι αυτό το σθένος που σου λείπει επειδή δεν διεκδικείς... (Κι αρχίζουμε τα κλωθογυρίσματα μέσα στον απανταχού παρόντα φαύλο κύκλο).

Επίσης, για την σύχρηστη κατάσταση που βιώνουμε ευθύνεται αποκλειστικά το ότι έχεις στην τελευταία θέση της κατάταξης τον εαυτό σου. Μα αυτό δεν μπορείς εσύ από μόνος σου να το αναλάβεις, δεν είναι αποκλειστικά δική σου η ευθύνη. Κι από τη στιγμή που αν βρεις την δύναμή σου, μόνο εσύ, δεν θα αλλάξει τίποτα αν συνεχίσουν οι λοιποί να σέρνονται, είναι άσκοπο να μπεις στην διαδικασία. (Κι είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα.)

Κλείνοντας, μετά από τα γενικά, θα αναφερθώ και σε κάποια προβλήματα που προκαλείς, ατομικού ενδιαφέροντος. Όπως πχ ότι σε αρρωσταίνεις (ό,τι αρρώστια έχεις αυτή τη στιγμή την έχεις προκαλέσει εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, επειδή δεν σε τιμάς). Επίσης ευθύνεται και για την μοναξιά σου (δες όλους τους ανθρώπους γύρω σου και σκέψου αν κάποιος απ’ όλους είναι για σένα στήριγμα, ο άνθρωπός σου, που θα πέσει ακόμα και στην φωτιά για σένα. Θα μπορούσες να έχεις τέτοιον περίγυρο αν.. σε γνώριζαν!! Αν γνώριζαν αυτόν που μιλάει κι εσύ τον σιγείς). Κι ένα τελευταίο. Αν πεθάνει πχ η μάνα σου, κι αφού φύγει ο μεγάλος πόνος (περάσουν τα χρόνια), αν εσύ συνεχίζεις να μην βρίσκεις ηρεμία, είναι γιατί ποτέ εκείνη δεν σε είδε. 

(η φωτό από εδώ)

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

μονάχα οι τρελοί






Εδώ στα χαμηλά, κανέναν δεν ακούς
μονάχα κραυγές από ζωντανούς


Εδώ στα χαμηλά, τα όνειρα δεν ζουν
όλες οι ζωές ανήκουν σε νεκρούς


Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Αυτό που ΓΙΝΕΤΑΙ δεν φαίνεται



Το «στέκομαι αντάξιος των περιστάσεων» είναι ικανότητα, που την έχει ΜΟΝΟΝ αυτός που ΔΕΝ λέει στον εαυτό του: σκάσε τώρα, δεν σε παίρνει.
(Ο άνθρωπος δεν είναι δέντρο.)

Αν έστω ΕΝΑΣ καταφέρει κάτι σημαίνει ότι γίνεται. (Αυτό δεν ισχύει και στα μαθηματικά σας; αρκεί να αποδειχτεί ένα θεώρημα για να ισχύσει.)
Φτηνές ΟΛΕΣ οι δικαιολογίες σας.


Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα...επέλεξε τα χρώματα της ουτοπίας!



" Πολλοί παραπονούνται ότι τα λόγια του σοφού είναι πάντα απλά παραβολές και δεν έχουν καμιά χρησιμότητα στην καθημερινή ζωή, η οποία είναι η μόνη ζωή που έχουμε. Όταν ο σοφός λέει 'πήγαινε εκεί', δεν εννοεί ότι θα πρέπει να πάμε σε κάποιο πραγματικό τόπο, πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε ούτως ή άλλως, αν η πράξη αυτή άξιζε τον κόπο. Εννοεί ότι υπάρχει εκεί πέρα κάτι καταπληκτικό, κάτι άγνωστο σε μας, κάτι που επίσης ο ίδιος δεν μπορεί να προσδιορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια. Και ως εκ τούτου δεν μπορεί να μας βοηθήσει στο ελάχιστο. Όλες αυτές οι παραβολές έχουν πραγματικά ως στόχο να πουν απλώς ότι το ακατανόητο είναι ακατανόητο κι ότι ήδη το γνωρίζουμε αυτό. Οι φροντίδες όμως της καθημερινότητας για τις οποίες πρέπει να αγωνιστούμε κάθε στιγμή είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα.
Σχετικά με αυτό ένας άνθρωπος είπε κάποτε: 'γιατί τέτοιος δισταγμός; Αν μόνο ακολουθούσατε τις παραβολές εσείς οι ίδιοι θα γινόσαστε παραβολή κι έτσι θα μπορούσατε να απαλλαχθείτε απ'όλες τις καθημερινές σας έγνοιες.'
Ένας άλλος είπε: 'πάω στοίχημα ότι κι αυτό είναι επίσης μια παραβολή'

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Ενάντια στο τέρας της "Μηχανής"


Η "Μηχανή!" Πολυπλόκαμη, μεταλλική και παγωμένη, παρεισφρήσασα σε κάθε σάλεμα της ανθρώπινης υπόστασης, παγώνοντας οποιαδήποτε προοπτική αυτογνωσίας κι αυτο-επίγνωσης. Και αμείλικτη στο τίμημα που καλείσαι να πληρώσεις άπαξ κι εμπλέκεσαι στα γρανάζια-και πώς να μην εμπλακείς από τη στιγμή που γεννιέσαι και σε υποδέχεται μια σειρά από κωδικούς "ενσωμάτωσης" στα τεφτέρια και τις καταχωρήσεις της γήινης λογιστικής ψευδαίσθησης που αποκαλείται ως "θαύμα της ζωής"; Μέσα σε συνθήκες που μόνο θαύμα δεν θυμίζουν, πιότερο ομοιάζουν με κλουβιά ζωολογικού κήπου για δίποδα ζωντανά και ρωμαϊκές αρένες αρρωστημένης διασκέδασης των "πατρίκιων" μέσα σε έναν κόσμο πληβείων και συγχρόνως μονομάχων. Μέσα στην ατέρμονα ενεργοβόρα κίνηση των γραναζιών της-πόσοι δύνανται πραγματικά να της ξεφύγουν και πόση ενέργεια απαιτείται για την καθημερινή αποστασιοποίηση; Γινόμενοι όλοι μας σχεδόν, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε γιατί αυτό δεν βολεύει τα πολυπρόσωπα "εγώ" μας, κομμάτι της ίδιας της Μηχανής...

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Τιμή και εξαίρεση



Είναι πολλοί χτίστες και χτίζουν διάφορα. Κι εσένα σου έχει ανατεθεί το πιο δύσκολο, ένα έργο ανυπέρβλητο, που δεν βγαίνει. Το κάνεις με την μία μέθοδο δεν βγαίνει, πας με την άλλη δεν βγαίνει, έχεις δοκιμάσει όποια μέθοδο υπάρχει και δεν βγαίνει. Η κούραση απερίγραπτη, η απελπισία, το αδιέξοδο..
Δεν μπορείς όμως να προσπεράσεις την εξαίρεση που έχει γίνει. Την τιμή, που έδωσε να αναλάβεις αυτό το θαυμαστό έργο, εσύ.


Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΔΕΙΟΣ ΚΙ ΟΡΦΑΝΟΣ..






Μου λέει μια φίλη, έλα τόσα έχεις γράψει, γιατί κάνεις μούγκα στη στρούγγα όσον αφορά το προσφυγικό... Ναι, κοντεύει να κρασάρει το μυαλό μου από τις σκέψεις πάνω σ΄αυτή τη τραγωδία αλλά να γράψω τι και για ποιον? Βρίσκομαι σε μια δυσάρεστη θέση να είμαι από εκείνους που είναι εκτός "εμμονών" καθε είδους. Και σ΄αυτή την εποχή που γύρω εκτός από τη πορτοκαλέα ανθίζει η σκατοψυχιά, οι άνθρωποι με εμμονές, είναι ασφαλείς. Είτε από τη μια πλευρά του κάθε φράχτη αν είσαι είτε από την άλλη οι παρωπίδες και η ηλιθιότητα είναι ευλογία για τη ψυχική υγεία. Βάζεις τη κασέτα του μυαλού να παίζει και κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου....

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το ζητούμενο είσαι εσύ





Η φοβερή διαπίστωση είναι ότι αν κάποιος σε ζορίσει να κάνεις κάτι, ο εαυτός σου δεν θα πάθει τίποτα. Αν εσύ ζορίσεις τον εαυτό σου, μόνο τότε παθαίνει.


Όταν σε ζορίζει κάποιος ή κάτι, κι εσύ μετά (και λόγω αυτού) ζορίσεις τον εαυτό σου, σημαίνει ότι έχεις πειστεί. Σ’ αυτό (εκεί που πείθεσαι) θα βρεις το πρόβλημά σου (αυτό που έχεις να φτιάξεις).


Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ.





Μας απειλούν με πτώχευση. Τι εννοούν άραγε με τη λέξη αυτή. Σκηνές αποκάλυψης όπου άνθρωποι θα σέρνονται στους δρόμους και θα ψάχνουν τα σκουπιδια? παιδιά που θα πεθαίνουν από τη πείνα, ηλεκτρικό κομμένο, ψυγεία αδειανά, άρρωστοι χωρίς γιατρία? Ναι αυτό είναι η πτώχευση στα μάτια τους σε χολυγουντιανούς όρους. Γιατί η πτώχευση που βιώνουμε η πλειοψηφία των πολιτών πλέον είναι ήδη εδώ. 

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Ολοκλήρωση







Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ο εαυτός του μόνο σε συνθήκες του γούστου του. Θα μπορούσε μόνιμα να είναι ο εαυτός του αν οι γύρω του και οι συνθήκες δεν τον ανάγκαζαν να γίνει ένας άλλος.

(δείχνει τόσο αστείο αν απλά τεθεί.. Κατά την εφαρμογή αλλάζουν οι διαστάσεις.)

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΟ.




Οταν έχεις πει τόσα πολλά, έχεις δώσει τόσες υποσχέσεις, έχεις τραβήξει κοντά σου ένα τόσο μεγάλο πλήθος φωνάζοντας από τα μπαλκόνια ξανά και ξανά , η ελπίδα έρχεται, τα μνημόνια φεύγουν , η Ελλάδα αλλάζει πορεία, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΠΟΡΕΙΑ ΕΣΥ, εκτός κι αν στο υποδείξουν οι ψηφοφόροι σου. Τα βρήκες σκούρα, σε πάτησαν κάτω, οι ύαινες ήταν λυσασμένες, πολύ ωραία. Βγαίνεις και κάνεις την παρακάτω δήλωση.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

"πλειστηριασμοί σπιτιών": από την Ισπανία στην Ελλάδα της ανθρωπιστικής ισοπέδωσης!

...κάποιες επιλεγμένες εικόνες από Ισπανία, που η "κρίση των εξώσεών της" ήρθε και στην Ελλάδα των "αριστερών" και της εκχώρησης των κόκκινων δανείων σε distress funds και με τράπεζες όπως η Alpha Bank να υπογράφουν μνημόνια συνεργασίας με εταιρείες όπως η ισπανική Actua, μετρ των πλειστηριασμών.

H μόλις δύο χρονών Diana Sofia Melitton κάθεται έξω από το σπίτι της με τα πράγματα της οικογένειάς της, λίγο μετά την έξωση από το σπίτι τους με τη...δυναμική συνδρομή της αστυνομίας και κοιτάζει ακτιβιστή να "μπουκάρει" στο διαμέρισμα των γονιών της για να το ξανανοίξει! Bραβευμένη φωτο του φωτογράφου του Associated Press, Adres Kudacki

Όμορφος κόσμος εταιρικά πλασμένος



Ο υψηλόβαθμος υπάλληλος της ελληνικής έκδοσης της μεγάλης ασιατικής πολυεθνικής εταιρείας, μέσα στις πρώτες παγκοσμίως στον τομέα που δραστηριοποιείται, κοίταξε την κάρτα που τον είχε εφοδιάσει η εταιρεία του. Δεν σου γέμιζε το μάτι, δεν είχε σχεδόν τίποτε γραμμένο απάνω της και συνάμα είχε τα πάντα. Μέσα της. Για αυτόν και τη ζωή του. Τους αριθμούς που προσδιόριζαν και διαμόρφωναν την επαγγελματική και κοινωνική ζωή του σε κάθε της πτυχή.
Ξεφύσηξε. "Για σκέψου, αυτό είμαι εγώ!

Ένα ταινιάκι-θησαυρός: "Εγχειρίδιο οδηγιών για τη ζωή"...



 ένα βίντεο που αφηγείται μια ιστορία διανοητικής υπέρβασης! Μια βαθμιαία απαγκίστρωση, ως την πνευματική απελευθέρωση, από εκείνο τον ασφυχτικό κλοιό που καταδικάζει την ανθρώπινη ύπαρξη στο σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία...

Και μια συμβουλή της σοφίας του...δρόμου: